Skip to content
Mateo voelde een steek in zijn borst, maar niet van twijfel—van woede. Hij liep direct naar Sofia en knielde voor haar neer.
“Gaat het?” vroeg hij zacht.
Ze knikte zwakjes.
“Ze… ze geloofde me niet. Ze zei dat ik hier niet thuishoor…”
Hij pakte voorzichtig haar hand, alsof hij haar wilde beschermen tegen alles om hen heen. Daarna stond hij langzaam op en draaide zich om naar zijn moeder.
“Waar baseer je dit op?” vroeg hij, zijn stem laag maar gevaarlijk kalm.
Catalina glimlachte kil.
“Ik heb mijn bronnen. Mensen praten, Mateo. Een vrouw zoals zij… komt niet zomaar in onze wereld zonder een verborgen agenda.”
“Een vrouw zoals zij?” herhaalde hij.
“Ja,” zei Catalina zonder aarzeling. “Ze heeft niets. Geen naam, geen status. En plotseling is ze zwanger van een miljonair? Dat is geen toeval.”
Mateo lachte kort, maar er zat geen greintje humor in.
“Dus jouw conclusie is dat ze liegt?”
“Mijn conclusie is dat jij blind bent,” antwoordde Catalina scherp.
Er viel een stilte. Zelfs Lupita bovenaan de trap durfde nauwelijks te bewegen.
Mateo liep langzaam naar de tafel, pakte het kristallen glas dat Catalina had neergezet, en draaide het in zijn hand.
“Je hebt water over haar heen gegooid,” zei hij zacht.
Catalina haalde haar schouders op.
“Ze moest wakker geschud worden.”
Hij zette het glas terug, maar harder dan nodig.
“Ze is acht maanden zwanger.”
“En dat maakt haar niet onschuldig.”
Die woorden waren de druppel.
Mateo draaide zich abrupt om.
“Genoeg.”
Zijn stem was nu hard, vastberaden en onmiskenbaar autoritair. Zelfs Catalina leek een fractie van een seconde verrast.
“Ik weet niet waar je deze ideeën vandaan haalt,” vervolgde hij, “maar je hebt geen enkel recht om Sofia zo te behandelen. Niet in mijn huis.”
“Jouw huis?” herhaalde Catalina spottend. “Dit huis is gebouwd op mijn naam, mijn connecties—”
“En nu is het van mij,” onderbrak Mateo haar. “En ik beslis wie hier met respect behandeld wordt.”
Sofia keek verbaasd naar hem. Dit was een kant van Mateo die ze zelden zag—onwrikbaar, beschermend.
Catalina’s ogen vernauwden zich.
“Je kiest haar boven je eigen moeder?”