De bruiloft vond plaats aan de rand van een meer, in een luxueus landhuis dat Adrian zich vroeger nooit had kunnen veroorloven. Witte bloemen bedekten de houten bogen en gouden linten bewogen zachtjes in de zomerwind. Alles zag eruit als een perfecte scène uit een tijdschrift. Precies het soort leven waar Adrian altijd van droomde.

Ik stapte langzaam uit de taxi terwijl mijn dochter veilig in haar draagdoek tegen mijn borst lag. Ze sliep rustig, onwetend van de storm die om haar heen hing.

Mijn jurk was eenvoudig maar elegant. Donkerblauw zijde, lange mouwen, geen opvallende sieraden. Ik had geen behoefte om indruk te maken. Niet vandaag.

Bij de ingang stond een jonge medewerker met een gastenlijst in zijn hand.

“Mia Vale,” zei ik kalm.

Zijn ogen werden iets groter toen hij mijn naam herkende. Waarschijnlijk had hij verhalen gehoord. Mensen houden van verhalen over scheidingen, vooral wanneer de vrouw zogenaamd “niet goed genoeg” was.

“Eh… natuurlijk, mevrouw. Welkom.”

Binnen vulden zachte vioolklanken de zaal. Gelach steeg op tussen glazen champagne en dure parfums. Adrian stond vooraan bij zijn vrienden, zelfverzekerd glimlachend alsof hij de koning van deze wereld was.

En naast hem stond Celeste.

Ze droeg een strakke witte jurk die haar zwangere buik benadrukte alsof het een trofee was. Haar hand rustte beschermend op haar buik terwijl ze iets fluisterde tegen een van de gasten.

Toen haar blik de mijne kruiste, bevroor haar glimlach voor een seconde.

Daarna kwam die bekende arrogantie terug.

Lees verder op de volgende pagina