De gang van het ziekenhuis vulde zich onmiddellijk met spanning. Verpleegkundigen keken verschrikt op, een karretje met medische apparatuur werd haastig aan de kant geduwd. Daniel rende, zonder na te denken, richting de afdeling neonatologie.

“Stop! Niemand verlaat deze verdieping!” riep hij, zijn stem schor van paniek.

Achter hem probeerde Laura overeind te komen. De pijn van haar operatie trok fel door haar lichaam, maar de angst was sterker dan alles.
“Mijn baby…” fluisterde ze, terwijl ze met trillende handen naar de rand van het bed greep.

Noah stond stil in de kamer, zijn kleine lichaam gespannen, zijn ogen gericht op de deuropening alsof hij iets zag wat anderen niet konden zien.
“Ze liegt,” zei hij zacht. “Die vrouw… ze liegt.”

De verpleegster die zojuist binnen was gekomen, was verdwenen.

Binnen enkele minuten verschenen er twee beveiligers op de afdeling. Een hoofdverpleegkundige kwam haastig naar Laura toe.

“Mevrouw Hayes, blijf alstublieft rustig. We gaan dit oplossen,” zei ze professioneel, maar haar ogen verraadden onrust.

“Mijn baby is weg!” riep Laura. “Iemand heeft haar meegenomen!”

De hoofdverpleegkundige knikte snel en sprak in haar portofoon. Ondertussen keek Noah haar strak aan.

“Jij wist het niet,” zei hij plotseling.

De vrouw keek even verbaasd. “Wat bedoel je, lieverd?”

Lees verder op de volgende pagina