Skip to content
“Rustig,” antwoordde ze.
Diego glimlachte.
“Goed. Na het eten maak ik weer je kamillewater.”
Laura voelde haar hart sneller kloppen.
Dit was het moment.
“Diego,” zei ze.
Hij draaide zich om.
“Ja, liefje?”
Ze pakte langzaam een envelop uit haar tas en legde die op tafel.
“Voordat je dat doet… wil ik je iets laten zien.”
Hij kwam dichterbij en keek naar de papieren.
Zijn glimlach verdween.
Hij las het rapport.
Toen las hij het opnieuw.
De keuken werd stil.
“Je hebt het laten testen,” zei hij uiteindelijk.
Laura knikte.
“Ja.”
Hij sloot even zijn ogen.
Toen ging hij tegenover haar zitten.
“Je had het niet zo moeten ontdekken,” zei hij zacht.
Laura voelde haar keel droog worden.
“Dan had je het misschien moeten vertellen.”
Hij zweeg een moment.
Toen haalde hij diep adem.
“Het was nooit bedoeld om je pijn te doen.”
“Maar waarom deed je het dan?”
Diego keek naar zijn handen.
“Toen we elkaar ontmoetten, herinner je je nog hoe slecht je sliep?”
Laura dacht terug.
De eerste maanden van hun relatie.
De slapeloze nachten.
De rugpijn.
De herinneringen aan haar overleden man.
Ze knikte langzaam.
“Je sliep soms maar twee uur per nacht,” vervolgde Diego. “Je was uitgeput. Je lichaam stond constant onder spanning.”
“Dus besloot je me iets te geven zonder dat ik het wist?”
Hij keek haar eindelijk aan.
“Je vertrouwde geen medicijnen meer. Je zei dat je niets wilde nemen.”
Dat klopte.
Na jaren van pijnstillers en behandelingen had Laura gezworen dat ze geen pillen meer wilde.
“Een oude kruidenleraar van mij gaf me dat mengsel,” zei Diego. “Hij zei dat het mensen helpt om dieper te rusten.”
Laura voelde een golf van emoties.
“Maar waarom vertelde je het niet gewoon?”
Diego aarzelde.
“Omdat ik bang was dat je nee zou zeggen.”
De stilte tussen hen voelde zwaar.
Laura keek naar de zes jaar van hun leven samen alsof ze een oud fotoalbum doorbladerde.
De avonden op het terras.
De lange wandelingen.
Zijn zorgzame woorden.
“Je had me moeten vertrouwen,” zei ze zacht.
Diego knikte langzaam.
“Dat weet ik.”
Hij stond op, liep naar een kast en haalde het kleine amberkleurige flesje tevoorschijn.
Hij zette het op tafel.
“Ik gebruikte altijd maar drie druppels. Nooit meer.”
Laura keek naar het flesje.
“Waarom stop je er niet gewoon mee?”
Hij schoof het naar haar toe.
“Dat kan nu meteen.”
Ze pakte het op.
Het flesje voelde verrassend licht.
Zes jaar geheimen in een paar milliliter vloeistof.
“Diego,” zei ze na een tijdje.
“Ja?”
“Was er ooit iets anders?”
Hij keek haar recht aan.
“Wat bedoel je?”
“Was er ooit een moment waarop je bij me was vanwege mijn geld?”