Skip to content
Hij antwoordde zonder aarzelen.
“Nee.”
Laura bestudeerde zijn gezicht.
Ze had dertig jaar lesgegeven.
Ze kende de blik van iemand die loog.
Maar nu zag ze alleen vermoeidheid… en spijt.
“Mijn vrienden waarschuwden me,” zei ze.
“Dat weet ik.”
“Ze zeiden dat je alleen bleef vanwege mijn huis en mijn spaargeld.”
Diego glimlachte flauwtjes.
“Als dat waar was, had ik je waarschijnlijk niet elke avond soep gemaakt en je rug gemasseerd.”
Laura kon het niet helpen.
Ze glimlachte een beetje.
De spanning in de kamer brak langzaam.
“Maar één ding moet veranderen,” zei ze uiteindelijk.
Hij knikte meteen.
“Alles wat je wilt.”
“Geen geheimen meer.”
“Geen geheimen meer.”
Ze draaide het flesje in haar hand.
Toen stond ze op, liep naar de gootsteen en goot de inhoud weg.
De druppels verdwenen in het water.
Diego keek zwijgend toe.
Toen draaide Laura zich om.
“Vanaf nu,” zei ze, “beslis ik zelf wat ik drink.”
Hij glimlachte.
“Dat lijkt me eerlijk.”
Die avond zaten ze samen op het balkon.
Geen kamillewater.
Geen druppels.
Alleen twee kopjes thee.
Laura keek naar de lichten van Guadalajara in de verte.
“Zes jaar geleden dacht ik dat mijn leven al voorbij was,” zei ze.
Diego pakte voorzichtig haar hand.
“En nu?”
Ze dacht even na.
“Nu denk ik dat het leven soms ingewikkelder is dan we verwachten.”
Hij knikte.
“Maar ook mooier.”
Laura keek naar hem.
De man die haar had verrast.
De man die haar boos had gemaakt.
Maar ook de man die haar zes jaar lang elke avond had toegedekt wanneer ze in slaap viel.
Misschien was liefde niet perfect.
Misschien maakte het soms fouten.
Maar wat echt telde, besefte ze, was wat mensen daarna deden.
En die avond, zonder geheimen tussen hen, voelde hun huis voor het eerst in lange tijd weer volledig rustig.