Skip to content
De advocaat die ik de volgende dag bezocht, stelde me gerust.
Zijn kantoor lag op de tweede verdieping van een oud gebouw vlak bij het marktplein. Het rook er naar papier, koffie en een beetje naar stof. Aan de muur hingen certificaten en foto’s van diploma-uitreikingen.
Hij heette mecenas Nowak.
Ik schoof de brief van de rechtbank naar hem toe over het bureau. Mijn handen trilden nog steeds een beetje.
Hij las alles langzaam door, zonder iets te zeggen.
Af en toe knikte hij.
Toen legde hij de papieren neer en keek me recht aan.
“Mevrouw Wiśniewska,” zei hij rustig, “ik ga u eerst iets belangrijks zeggen.”
Ik slikte.
“U heeft niets verkeerd gedaan.”
De woorden kwamen zo direct dat ik ze bijna niet geloofde.
“Maar… hij zegt dat ik mama heb gemanipuleerd,” fluisterde ik.
De advocaat schudde zijn hoofd.
“Dat is een beschuldiging. Geen bewijs.”
Hij pakte het testament uit mijn map.
“Dit document is legaal opgesteld,” zei hij. “Handgeschreven, gedateerd, en volgens de wet geldig.”
Ik knikte langzaam.