Mijn hart stond even stil. Ik had verwacht dat Sam zou huilen, maar dit… dit was anders. Zijn stem trilde niet van angst, maar van pure woede en afwijzing. Mijn man, Thomas, stond bevroren in de deuropening, hand op de kranen, waterdruppels langs zijn polsen. Hij keek me aan alsof ik de uitleg had.

“Wat… wat is er aan de hand?” stamelde hij.

Ik liep snel naar Sam, die zich tegen de muur had gedrukt, zijn kleine armen om zich heen geslagen. “Sam, lieverd, het is oké. Het is je bad,” zei ik zacht, terwijl ik me bukte om oogcontact te maken. Hij kneep zijn ogen dicht en schudde zijn hoofd.

“NEE! We moeten hem teruggeven!” schreeuwde hij opnieuw.

Lees verder op de volgende pagina