De echte valstrik was niet het geld.

Het was controle.

Controle die Lena tot in de kleinste details had voorbereid, lang voordat iemand ook maar vermoedde wat er gaande was.

Terwijl Ethan zelfverzekerd naast zijn maîtresse zat, zijn hand nonchalant over de hare, begon de dienst zoals elke andere begrafenis. Zachte muziek vulde de ruimte, en de priester sprak over herinneringen, over verlies, over het leven dat Lena had geleid.

Ethan luisterde nauwelijks.

Hij keek op zijn horloge.

Nog even, dacht hij. Nog even en alles zou geregeld zijn.

Hij had al plannen gemaakt. Het huis verkopen. De verzekeringspapieren afronden. Schulden aflossen – of in ieder geval een deel daarvan. En dan vertrekken. Een nieuw begin, zonder de “last” die Lena volgens hem altijd was geweest.

Maar toen stond er iemand op.

Een vrouw in een donker pak, met een leren map in haar hand. Ze liep rustig naar voren, haar hakken klonken scherp op de vloer. De priester stapte opzij, zichtbaar verrast.

“Excuseer mij,” zei ze kalm. “Mijn naam is mevrouw De Vries. Ik ben de juridisch vertegenwoordiger van Lena Carter.”

Een lichte fluistering ging door de zaal.

Ethan fronste. Dit had hij niet verwacht.

De vrouw opende haar map en keek de zaal rond. Haar blik bleef even rusten op Ethan.

“Lena heeft mij expliciet gevraagd om vandaag, tijdens deze bijeenkomst, een verklaring voor te lezen.”

Ethan voelde een lichte spanning in zijn borst. Maar hij duwde het weg. Dit was vast iets sentimenteels. Iets kleins.

Lees verder op de volgende pagina