De woorden hingen in de lucht alsof ze gewicht hadden dat niemand kon dragen. Ik voelde hoe mijn hart in mijn keel bonsde. Travis—ik bedoel Eleanor—staarde me aan, haar ogen glinsterden van angst, verdriet en iets dat ik niet kon plaatsen.

“Het spijt me, Travis,” fluisterde ze. “Maar jij moet het weten… ik ben je moeder.”

Het voelde alsof de kamer om me heen draaide. Mijn benen gleden uit onder me en ik zakte op de rand van het bed. “Wat… wat bedoel je? Dat kan niet…” mijn stem trilde.

Ze knikte langzaam, haar lippen beven. “Ik had geen andere keuze. Toen je klein was, dachten we dat het beter was als je niet wist wie ik werkelijk was. Ik moest een leven opbouwen… een leven dat jou en mij beschermde. Maar nu, met dit huwelijk, kon ik het niet langer verbergen.”

Mijn gedachten draaiden in cirkels. De moedervlek. Haar manier van luisteren, haar zorg. Alles wat me zo vertrouwd leek, had een reden gehad. Ik voelde een mix van woede, verwarring en ongeloof.

Lees verder op de volgende pagina