DEEL 2

Elena voelde haar hartslag razendsnel omhooggaan. Ze staarde naar de vrouw die zichzelf Claudia Monteiro had genoemd. Haar blik was ijskoud, maar tegelijkertijd verrassend zelfverzekerd. Elena, nog steeds trillend van emotie, probeerde haar gedachten te ordenen.

“Ja,” zei ze uiteindelijk, haar stem bijna fluisterend. “Ik ben Elena… jouw man zijn vrouw.”

Claudia knikte langzaam, alsof ze het allemaal had verwacht. “Dat klopt. En jij bent degene die Jorge al die jaren thuis heeft gesteund, verzorgd en liefgehad.” Haar ogen gleden even naar Jorge, die er moe en geslagen uitzag. “Maar de waarheid is dat hij ook een ander leven heeft geleid. Met mij.”

Elena voelde een golf van woede en verdriet tegelijk. “Een ander leven? Vijftien jaar lang? Terwijl ik dacht dat we samen alles deelden?” Ze sloeg haar handen tegen haar gezicht. De chocolaatjes op de grond leken ineens belachelijk klein tegenover deze onthulling.

Jorge zat stil. Zijn handen trilden een beetje. “Elena… het spijt me zo. Het is nooit bedoeld geweest om jou pijn te doen.”

“Niet bedoeld om mij pijn te doen?” Elena schreeuwde nu, een toon die ze in jaren niet had gebruikt. “Vijftien jaar! Jij hebt een dochter met haar en jij hebt het verborgen gehouden! Hoe kun je zoiets doen?”

Lees verder op de volgende pagina