Skip to content
In de woonkamer.
In mijn tas.
Nergens.
Toen kwam Laurent binnen.
“Zoek je iets?” vroeg hij.
“Mijn telefoon,” zei ik.
Hij keek me even aan en liep naar de kast.
Daar lag hij.
“Je had hem daar laten liggen,” zei hij.
Maar ik wist zeker dat ik hem daar niet had gelegd.
Ik zei niets.
Misschien vergiste ik me, dacht ik.
Toch begon ik steeds vaker kleine dingen op te merken.
Mijn sleutels lagen op een andere plek.
Mijn jas hing ineens in een andere kast.
Soms voelde het alsof ik dingen vergat.
En dat maakte me onzeker.
Op een avond zat ik stil in de woonkamer terwijl Laurent televisie keek.
Hij keek naar me.
“Je bent de laatste tijd erg afwezig,” zei hij.
“Misschien ben ik gewoon moe,” antwoordde ik.
Hij glimlachte een beetje.
“Je moet meer op mij vertrouwen,” zei hij.
Die woorden bleven in mijn hoofd hangen.
Een paar weken later gebeurde er iets dat alles veranderde.
Het was een zaterdagmiddag.
Ik besloot Camille te verrassen met een bezoek.
Ik had haar al een paar dagen niet gesproken.
Toen ik mijn jas pakte, vroeg Laurent:
“Waar ga je heen?”
“Naar Camille,” zei ik.
Hij keek niet blij.
“Waarom heb je dat niet eerder gezegd?”
“Ik dacht dat het geen probleem was.”
Hij stond op.
“Je moet me wel laten weten waar je bent.”
De toon in zijn stem was harder dan normaal.
Ik voelde me plotseling ongemakkelijk.
“Ik ga alleen even langs bij mijn dochter,” zei ik.
Hij zuchtte.
“Je begrijpt niet dat ik me zorgen maak.”
Ik knikte maar en ging toch.
Toen ik bij Camille aankwam, zag ze meteen dat er iets niet klopte.
“Mam, gaat het wel?” vroeg ze.
Ik probeerde te glimlachen.
“Natuurlijk.”
Maar ze kende me te goed.
We zaten aan de keukentafel en dronken thee.
Na een tijdje zei ze zacht:
“Je lijkt niet gelukkig.”
Ik keek naar mijn kopje.
“Ik weet het niet,” zei ik.
Ze pakte mijn hand.
“Vertel me alles.”
En voor het eerst vertelde ik over de kleine dingen.