Ik glimlachte. “Dan laten we het officieel maken. Zo snel mogelijk.”

Diezelfde middag kwamen mijn vader en Eric weer langs, denkend dat intimidatie hen zou helpen. Ze stonden op de stoep, hun houding alsof ze het recht hadden om binnen te stormen. Shannon hield zich koeltjes op de achtergrond, maar haar gezicht verraadt spanning.

Ik deed open, glimlachte beleefd, en nodigde ze uit om te zitten.

“Ik begrijp dat er wat verwarring is over het appartement,” begon ik. “Laten we dat oplossen.”

Papa keek me ongelovig aan. “Het gebouw… het is voor de familie. Jij weet dat.”

“Ik weet alles,” zei ik zachtjes. “En ik heb de officiële documenten hier.”

Ik haalde een dikke envelop tevoorschijn. De letters van het notariskantoor glansden op het logo. Ze wogen op de tafel alsof het een stuk van mijn grootvaders erfenis zelf was, tastbaar en onmiskenbaar.

Eric’s gezicht kleurde wit toen ik de akte openvouwde en zijn ogen de stempel ‘Overdracht aan Emily Carter’ ontmoetten.

“Wat… dit kan niet…” stamelde hij.

“Dit is legaal,” zei ik rustig. “En volledig bindend. Het appartement, het gebouw, alle bijbehorende rechten zijn sinds de late jaren ‘80 van mij.”

Lees verder op de volgende pagina