“Wat doe jij hier?” vroeg ik met een stem die vast probeerde te klinken, maar mijn hart bonkte als een trommel.

De man keek geschrokken, en voordat ik kon reageren, draaide hij zich om en rende de schuifdeur uit. Lucas hikte achter me aan. “Mama… hij is weg…”

Ik ademde diep in. “Het is oké, Lucas. We zijn veilig.” Maar ik wist dat dat niet helemaal waar was. Iemand was in ons huis geweest, iemand die wist dat we er waren.

Ik belde meteen de politie en meldde de inbraak. Terwijl we wachtten, probeerde ik mijn gedachten te ordenen. Wie zou het hebben gedaan? En waarom? Michael had geen vijanden voor zover ik wist, en ons leven was normaal, misschien zelfs te normaal… totdat vandaag.

Toen de politie arriveerde, namen ze verklaringen op en doorzochten het huis. Ze vonden niets gestolen, geen sporen, alleen een klein papiertje op de keukentafel waarop stond: “We weten wat je verbergt.”

Mijn maag draaide zich om. “Wat betekent dat?” vroeg ik aan de agenten.

Ze schudden hun hoofd. “Dat kunnen we niet zeggen. Maar het is duidelijk dat iemand je intimideert. We zullen de buurt bewaken en patrouilleren. Zorg dat je extra voorzichtig bent.”

Lucas klampte zich aan me vast terwijl de agenten vertrokken. Zijn ogen waren groot en angstig. “Mama… papa…?”

Ik slikte. “Ik weet het niet, lieverd. We moeten gewoon rustig blijven tot papa thuiskomt.”

Die middag kwam Michael eerder thuis. Zijn gezicht vertoonde geen paniek, maar er was iets in zijn ogen dat ik niet eerder had gezien — een mengeling van bezorgdheid en iets wat leek op schuld.

“Victoria, wat is er gebeurd?” vroeg hij terwijl hij de woonkamer binnenliep.

Ik keek hem strak aan. “Michael, er is iemand in huis geweest. Lucas zag het. En er is een briefje achtergelaten.”

Zijn adem stokte, en zijn handen werden koud toen hij het papier oppakte. Hij las het snel, en ik zag hoe zijn ogen samensmolten tot een donkere frons.

“Wie zou dit doen?” vroeg hij zacht, bijna tegen zichzelf.

Lees verder op de volgende pagina