Skip to content
De stilte die daarop volgde was niet gewoon stil.
Het was het soort stilte dat zwaar wordt in een kamer, alsof zelfs het bestek besluit om niet meer te bestaan.
Ik voelde hoe alle ogen zich langzaam op mij richtten.
Mijn moeder verstijfde naast me.
Mijn vader hield zijn adem in alsof dat zou helpen.
Grant glimlachte ongemakkelijk, maar die glimlach verdween snel toen hij zag dat niemand anders meedeed.
Elise keek van de rechter naar mij en terug, duidelijk in de war.
En ik?
Ik zette mijn glas rustig neer.
Geen haast.
Geen paniek.
Alleen controle.
Rechter Parker keek me nog steeds aan, met een lichte frons van herkenning.
Ik stond op.