“…vertrouw vanaf nu niemand meer alleen op woorden,” zei Claire zacht. “Niet eens je eigen echtgenoot.”

Camille keek naar de regen die langzaam tegen het keukenraam tikte.

Boven hoorde ze Marc door het huis lopen alsof alles nog normaal was. Alsof hij niet bezig was haar leven stukje bij beetje uit handen te trekken.

“Wat moet ik doen?” fluisterde ze.

Claire aarzelde geen seconde.

“Je moet hem vóór zijn.”

Die woorden bleven in de keuken hangen als koude rook.

Camille keek opnieuw naar de documenten die verspreid lagen over de tafel. De volmacht. De notariële akte. De naam van die vrouw.

Élodie Martin.

Niet zomaar een affaire.

Een partner.

Iemand die samen met haar man plannen maakte terwijl zij herstellende was van een operatie.

Plotseling voelde haar trouwring zwaar aan haar hand.

Die avond deed Camille alsof niets veranderd was.

Ze kookte pasta voor Leo.

Ze glimlachte toen Marc een grap maakte.

Ze liet hem haar zelfs een glas wijn inschenken terwijl haar maag zich omdraaide bij elke seconde dat hij haar aanraakte.

Want Claire had gelijk.

Lees verder op de volgende pagina