Ana pakte de vergeelde brief voorzichtig vast. Het papier was bros, met vouwen die erop wezen dat het al jarenlang niet was aangeraakt. Ze voelde een vreemde spanning door zich heen trekken. Javier keek haar met grote ogen aan, zijn handen nog steeds licht trillend van de ontdekking van het geld.

“Lees het hardop,” zei hij zacht. “Ik weet niet… wat we hiermee moeten doen.”

Ana ademde diep in en begon te lezen:

“Aan degene die deze fauteuil vindt,
Als je dit leest, betekent dit dat je degene bent die zorgvuldig en met aandacht naar onze spullen kijkt. Dit geld en deze brief zijn geen toeval. Het is bedoeld voor iemand die het verdient, iemand die hard werkt en eerlijk leeft.
Gebruik het verstandig. Help degenen die hulp nodig hebben, deel als je kunt, en vergeet nooit dat rijkdom niet alleen in geld zit, maar in de liefde en zorg die je aan anderen geeft.
– Een vriend”

Ana keek op. Haar ogen waren vochtig van verwondering. “Javier… dit is… dit is ongelofelijk. Het is alsof iemand ons probeert te belonen voor al onze moeite en doorzettingsvermogen.”

Javier knikte langzaam. “Het voelt bijna alsof dit… bedoelt was voor ons. Voor alles wat we de afgelopen jaren hebben gedaan. Misschien omdat we nooit opgeven, ondanks dat het leven soms moeilijk is.”

Lees verder op de volgende pagina