De rillingen liepen over onze rug terwijl we naar de slaapkamer renden. De deur stond op een kier en we hoorden Rekha’s snikken duidelijk door de gang. Mijn vader stond daarnaast, zichtbaar gespannen en nerveus, iets wat we hem nog nooit hadden zien doen.

Voorzichtig openden we de deur en zagen een tafereel dat we niet hadden verwacht. Rekha zat op de rand van het bed, haar gezicht bedekt door haar handen, terwijl tranen over haar wangen stroomden. Mijn vader stond erbij, duidelijk in verwarring, niet wetend hoe hij moest reageren.

“Wat is er aan de hand?” vroeg ik zacht, terwijl ik dichterbij stapte.

Rekha keek op, haar ogen rood en opgezwollen, maar er verscheen een zwakke glimlach. “Het is… het is allemaal zoveel tegelijk,” zei ze. “Ik weet niet of ik dit kan.”

Mijn vader legde zijn hand voorzichtig op haar schouder. “Rekha… ik… ik wil alleen dat je gelukkig bent. Dat is alles.”

Maar het snikken hield niet op. Het werd duidelijk dat het niet om angst of spijt ging, maar om iets anders. Toen ze haar handen van haar gezicht haalde, zagen we het: een stapel brieven en foto’s die ze in haar armen hield.

Lees verder op de volgende pagina