Samuel Brooks leunde achterover in zijn stoel en liet zijn ogen langzaam over Brandon glijden. De man die altijd met zelfverzekerde arrogantie binnenstapte, leek opeens kwetsbaar, bijna klein. Brandon wist niet waar hij moest beginnen, zijn glimlach stolt.

“Chloe heeft alles gedocumenteerd,” zei Samuel kalm. “Van je fysieke aanval tot de financiële onregelmatigheden.” Hij tikte met een pen op de stapel documenten voor zich. “Dit is niet iets dat we kunnen negeren.”

Brandon slikte. “Chloe… het was een misverstand,” stamelde hij. “Ik bedoelde het niet zo…”

Samuel onderbrak hem. “Misverstand? Je hebt je eigen vrouw fysiek aangevallen en hebt bedrijfsgeld gebruikt zonder toestemming. Dat zijn geen misverstanden, Brandon. Dat zijn feiten.”

De ruimte was zo stil dat je het zachte gezoem van de airconditioning kon horen. Ik zat rechtop, mijn handen strak om mijn tas geklemd. Mijn lip was nog opgezwollen, maar mijn stem was rustig. “Er zijn e-mails, bankmeldingen, screenshots van chatgesprekken waarin je leveranciers onder druk zet. En dan is er nog het letselrapport van de EHBO.”

Brandon wankelde een beetje. Zijn ogen flitsen tussen Samuel en mij. “Dit… dit kan niet waar zijn. Het was privé…”

Lees verder op de volgende pagina