Die nacht zat Madison naast me op het bed, haar kale hoofd tegen mijn schouder gedrukt, terwijl we plannen smeedden. Haar ogen glinsterden, een mengeling van verdriet en woede. Ik voelde dat dit moment, hoe pijnlijk ook, ons iets krachtigs kon geven: een kans om Barbara te laten zien dat we niet te intimideren waren.

‘We moeten slim zijn,’ fluisterde ik. ‘Geen impulsieve acties. Dit wordt onze geheime operatie.’

Madison knikte. ‘We maken haar voor iedereen belachelijk?’

‘Niet zomaar belachelijk,’ corrigeerde ik. ‘We laten zien dat wie een kind vernederd, ooit zelf publiekelijk verantwoording moet afleggen.’

De volgende dag speelde zich af alsof er niets was gebeurd. Barbara liep rond in haar perfecte outfit, haar houding hooghartig, alsof niets de wereld ooit kon deren. Madison en ik deden alsof we het incident van de dag ervoor hadden vergeten. Dat was ons wapen: onderkoelde geduld en een strategie die haar zou verrassen.

Onze eerste stap was informatie. Madison had gehoord hoe Barbara opschepte over haar sociale kring, haar vrienden en hoe ze altijd het middelpunt van aandacht wilde zijn. ‘Ze is trots op haar Facebook, Instagram, en alle schoolgemeenschappen waar ze invloed op heeft,’ zei Madison. ‘Ze houdt ervan gezien te worden.’

Perfect. Dat werd onze sleutel.

Lees verder op de volgende pagina