Mijn hart stopte voor een fractie van een seconde. Dood? Vanessa? Hoe…? Ik voelde een koude rilling langs mijn rug lopen, en ik kon nauwelijks ademhalen. Mijn benen leken van papier, en toch stond ik recht, alsof ik elk moment kon instorten.

Emily legde het shirt terug op het bed. Haar bewegingen waren rustig, maar haar ogen waren scherp. “Je hoeft niet te antwoorden. Alles wordt uitgezocht. De politie heeft vragen, en ik weet dat jij iets weet. Het is beter als je eerlijk bent, voordat het allemaal uitkomt.”

Mijn mond werd kurkdroog. Het leek alsof de kamer plotseling krimpt, alsof het plafond naar beneden kwam. “Ik… ik begrijp het niet,” stamelde ik. “Hoe… hoe is ze dood?”

Emily zuchtte en ging naast me zitten. “Er was een ongeluk. Ze is gestorven in het hotel waar jij haar de laatste keer hebt gezien. De politie onderzoekt alles nog, maar ik moest je dit zeggen.”

Het voelde alsof ik in een nachtmerrie terechtkwam. Alles wat ik had opgebouwd, elke leugen, elke verborgen ontmoeting, alle bedrog — het kwam nu naar voren als een klap van een vuist. Mijn hoofd draaide. “Maar… ik…” Ik kon mijn eigen stem niet vinden.

Lees verder op de volgende pagina