“Ze helpt mensen met hun cv’s, sollicitatiegesprekken… dat soort dingen,” ging hij verder. “Ik schaamde me dat ik je dat niet had verteld. Ik voelde me al slecht genoeg dat jij alles moest dragen.”

Mijn woede maakte langzaam plaats voor verwarring.

“En die knuffels?” vroeg ik voorzichtig.

Hij zuchtte. “Ze is gewoon… een warm persoon. Ze doet dat met iedereen. Het is niets romantisch.”

Ik leunde tegen het aanrecht en probeerde alles te verwerken.

“Waarom heb je het me niet gewoon verteld?” vroeg ik.

“Omdat ik bang was,” gaf hij toe. “Bang dat je zou denken dat ik zwak was. Of dat ik niet mijn best deed.”

Zijn woorden raakten me meer dan ik had verwacht.

In de woonkamer hoorde ik Ellie lachen. De muziek speelde, kinderen gilden van plezier. Het leven ging gewoon door, terwijl mijn wereld net op zijn kop was gezet.

“Ik moet haar spreken,” zei ik uiteindelijk.

Hij knikte. “Dat begrijp ik.”

We liepen samen terug naar de woonkamer. Lina zat op de grond met een paar kinderen en hielp hen een spel te spelen. Ze zag er ontspannen uit, alsof ze hier thuishoorde.

Toen ze me zag, stond ze op.

“Hallo,” zei ze vriendelijk. “Ik hoop dat het oké is dat ik gekomen ben. Ellie heeft me zo enthousiast uitgenodigd.”

Ik bestudeerde haar gezicht. Er was niets slinks of geheimzinnigs aan haar. Alleen oprechtheid.

“Ik wil even met je praten,” zei ik.

Ze knikte meteen. “Natuurlijk.”

We gingen naar de gang, waar het rustiger was.

“Ik ben Ellie’s moeder,” begon ik.

“Ik weet het,” zei ze zacht. “Jake heeft over je verteld. Alleen maar goede dingen.”

Dat verraste me.

“Ik moet eerlijk zijn,” zei ik. “Toen mijn dochter over jou begon, dacht ik het ergste.”

Ze knikte begrijpend. “Dat snap ik volledig.”

“Dus… wat is jouw rol precies in dit verhaal?” vroeg ik.

Ze glimlachte licht. “Ik help mensen. Dat is alles. Jake kwam naar het buurthuis toen hij het moeilijk had. Hij was bezorgd, maar ook vastberaden. We hebben samen gewerkt aan zijn sollicitaties.”

Ik voelde iets zachter worden in mijn borst.

“En Ellie?” vroeg ik.

“Hij moest haar soms meenemen,” zei Lina. “Ze zat dan rustig te tekenen terwijl wij werkten. Na een tijdje begon ze met me te praten. Ze is een geweldig kind.”

Ik kon een kleine glimlach niet onderdrukken.

“Die knuffels…” zei ik aarzelend.

Ze lachte zacht. “Ik kom uit een familie waar we veel knuffelen. Maar als dat ongemakkelijk is, kan ik dat natuurlijk respecteren.”

Er was geen verdediging in haar toon, alleen begrip.

Ik haalde diep adem. “Nee… het is oké. Ik denk dat ik gewoon… verrast was.”

Ze knikte.

Les verder op de volgende paginae

Pages: 1 2 3