Mijn moeder keek me kalm aan, alsof ze iets wist wat ik niet mocht weten. Haar glimlach leek vast te zitten op een plek waar warmte ooit had gezeten, maar nu koud en afgemeten was. Ze zette de stoofpot op het aanrecht en veegde haar handen af aan een theedoek.

“Ze wilde even weg… even nadenken,” zei ze luchtig, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat je pasgeborene en je partner achterliet met een briefje.

Ik voelde hoe mijn adem stokte. “Weg? Voor hoe lang? Waar is ze?”

Ze haalde haar schouders op. “Dat weet ik niet precies. Ze zei alleen dat ze moest gaan en dat jij goed voor de meisjes moest zorgen. Ze had een manier om haar eigen beslissingen te nemen.”

Mijn hoofd tolde. Het voelde alsof iemand een ijskoude hand in mijn borstkas had gelegd. De tweeling, klein en kwetsbaar in hun wiegjes, sliepen vredig. Ze waren nietsvermoedend, maar ik voelde een zware verantwoordelijkheid op mijn schouders drukken. Mijn vingers gleden langs hun zachte haartjes en ik probeerde de paniek die in me opborrelde te verbergen.

“Je moeder?” vroeg ik voorzichtig, mijn stem trillend van woede en wanhoop. “Wat heeft zij ermee te maken?”

Lees verder op de volgende pagina