Skip to content
Daar stonden ze inderdaad: twee houten krukken, precies zoals Brittany had gezegd.
“Dit is vreemd,” zei Lucas. “Waarom zou iemand dit zo specifiek vermelden?”
Hij pakte een van de krukken op en draaide hem om.
Toen bleef hij plotseling stil.
“Wat is er?” vroeg ik nerveus.
Hij wees naar de onderkant.
Er zat een kleine inkeping. Nauwelijks zichtbaar. Alsof iemand het had geprobeerd te verbergen.
Lucas haalde een klein zakmes uit zijn zak en peuterde voorzichtig aan het hout.
Na een paar seconden kwam er een klein, opgevouwen stukje papier tevoorschijn.
Mijn hart sloeg een slag over.
“Open het,” fluisterde ik.
Lucas vouwde het papier langzaam open.
Zijn ogen bewogen snel over de tekst… en werden toen groot van schrik.
“Wat?” vroeg ik, mijn stem trillend. “Wat staat erop?”
Hij keek me aan, zichtbaar aangeslagen.
“Het is van je moeder.”
Mijn adem stokte.
“Lees het,” zei ik zacht.
Hij knikte en begon voor te lezen:
“Als je dit vindt, betekent het dat er iets mis is gegaan. Vertrouw niet alles wat je hoort. Kijk in de keuken. En wees voorzichtig met wie je vertrouwt. – Mama.”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Ik voelde hoe een koude rilling langs mijn ruggengraat liep.
“Wees voorzichtig met wie je vertrouwt…”
Mijn gedachten gingen meteen naar Brittany.
Maar ik wilde het niet geloven.
Ik kón het niet geloven.
“Misschien bedoelt ze iets anders,” zei ik snel, meer tegen mezelf dan tegen Lucas. “Misschien… misschien is er een andere verklaring.”
Lucas legde een hand op mijn schouder. “Misschien. Maar we moeten voorzichtig zijn. Dit is geen normaal ongeluk meer.”
Ik knikte langzaam.
Voor het eerst begon ik te begrijpen dat wat er met mijn ouders was gebeurd, geen toeval was.
En dat de waarheid… dichterbij was dan ik ooit had gedacht.
Toen mijn telefoon plotseling begon te trillen.
Een bericht.
Van Brittany.
Ik aarzelde even voordat ik het opende.
“Hoe gaat het met mama en papa?” stond er. “Ik kom morgen terug.”
Ik staarde naar het scherm.
Morgen.
Ze kwam morgen terug.
Ik voelde hoe mijn hart sneller begon te kloppen.
Lucas keek me aan. “Wat gaan we doen?”
Ik haalde diep adem.
“De waarheid vinden,” zei ik.
“Voor mijn ouders.”
En terwijl ik naar het stille huis om me heen keek, wist ik één ding zeker:
Vanaf dit moment… was niets meer wat het leek.