Skip to content
Ik voelde hoe mijn adem stokte.
Op haar rug, net onder haar schouderblad, zat een klein, rechthoekig pleistertje. Niet iets ernstigs op het eerste gezicht… maar wat me deed bevriezen, was wat eronder zichtbaar was.
Een dun, donker randje.
Alsof er iets onder haar huid zat.
“Emma…” fluisterde ik, terwijl ik moeite deed om mijn stem rustig te houden. “Wat is dat, lieverd?”
Ze draaide haar hoofd een beetje weg.
“Ik wist niet of ik het moest zeggen,” zei ze zacht. “Maar het doet pijn als ik erop lig.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Wanneer heb je dit gekregen?” vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. “Gisteren… denk ik. Toen ik bij de naschoolse opvang was.”
Mijn gedachten schoten alle kanten op.
“Wie heeft dat gedaan?” vroeg ik voorzichtig.
Ze aarzelde.
Toen fluisterde ze: “Een man. Hij zei dat het voor veiligheid was. Dat mama het wist.”
Mijn bloed werd koud.
Mama wist het?
Dat klopte niet.
“Mama was daar niet, toch?” vroeg ik.
Emma schudde meteen haar hoofd.