“Abigail!” riep hij, alsof alles normaal was. “Kijk, iedereen is hier om je te verwelkomen!”

Ik keek hem niet eens aan. Mijn hand ging naar de deurknop van de digitale toegangspoort. “Welkom in jullie tijdelijke huis,” zei ik kalm. “Maar eerst moeten we een paar dingen regelen.”

Hij fronste. Lindsay leek verward, zijn ouders keken ongemakkelijk naar elkaar.

“Wat bedoel je?” vroeg Gavin, nog steeds lachend.

Ik haalde diep adem en activeerde het alarmsysteem en de digitale sloten die ik sinds gisteren had geconfigureerd. Plotseling werkten hun sleutels niet meer. Geen toegang. Niets.

“Wat is dit?” riep hij, zijn glimlach bevroren tot een smalle lijn.

“Alles staat op mijn naam,” zei ik langzaam. “Het huis, de rekeningen, de verzekeringen. Jullie zijn hier gasten. En als gasten gelden er regels.”

Zijn ouders begonnen zachtjes te protesteren. Lindsay keek me aan met een mengeling van angst en verontwaardiging. Maar Gavin keek me aan, en daar was diezelfde arrogantie die hij altijd had gehad.

“Je kunt ons hier niet zomaar buitensluiten!” riep hij.

“Oh, dat kan ik wél,” zei ik. “En ik doe het. Maar ik wil dat we eerst praten. Drie overboekingen, Gavin. Drie transacties zonder mijn toestemming. Twee honderdduizend, vierhonderddertigduizend en honderdzestigduizend dollar. Dat is niet klein. Dat is diefstal.”

Zijn glimlach viel volledig weg. Zijn ogen schoten heen en weer, op zoek naar een uitweg.

“Dat zijn… administratieve fouten,” stamelde hij.

“Fouten die jij hebt gemaakt,” corrigeerde ik hem. “En nu leg ik uit wat er gaat gebeuren. Jullie blijven hier niet zolang jullie denken dat dit jullie huis is. Jullie hebben toegang wanneer ik dat zeg. En ik wil een volledige terugbetaling van die bedragen binnen zeven dagen.”

Zijn ouders probeerden hem te sussen, fluisterden woorden als ‘het komt goed’ en ‘laat haar niet boos worden’. Lindsay zuchtte diep, alsof ze eindelijk begreep dat ze zich aan een muur van onwrikbare vastberadenheid tegenstelde.

Lees verder op de volgende pagina