Megan voelde een koude rilling over haar rug lopen. Ze had veel oproepen ontvangen, maar iets aan deze stem deed haar hart samenvouwen. Ze bleef kalm, alsof ze wist dat elke paniek die zij toonde, Emma alleen maar verder zou isoleren.

“Emma,” zei Megan zacht, “het is belangrijk dat je me vertelt waar je bent. Ik kan je helpen, echt.”

Emma fluisterde nog een keer: “Mama zegt dat ik niet mag praten.”

“Het is oké, lieverd,” zei Megan. “Ik ben hier om je te helpen. Jij hoeft niets verkeerd te doen.”

Een korte stilte volgde. Toen kwam het eruit, bijna als een klein zuchtje: “Het is bij de grote rode deur… boven.”

Megan noteerde alles snel. Ze vroeg Emma of er iemand anders in huis was. Emma schudde, althans zo klonk het in haar stem. “Mama alleen… en de baby… en ik.”

Megan wist dat tijd cruciaal was. Ze schakelde direct de dichtstbijzijnde politie-eenheid in, en legde de situatie uit: een kind van zeven, mogelijk in een gevaarlijke thuissituatie, met een baby in gevaar.

Binnen twintig minuten arriveerde de politie bij het adres dat Emma had gefluisterd. Het huis stond er vanaf de buitenkant rustig en normaal bij. De buren hadden nooit iets verdachts gezien. Maar zodra de agenten het trappenhuis opgingen, merkten ze de muffe geur, een mengeling van verwaarlozing en iets zoets dat niet goed voelde.

Een agent klopte zachtjes op de grote rode deur. “Politie, is er iemand thuis?”

Lees verder op de volgende pagina