Mara stond op, voelde haar hart bonzen, maar haar bewegingen waren gecontroleerd. Elke stap op het gangpad voelde vertrouwd – alsof ze opnieuw een cockpit betrad. Ze voelde de ogen van honderden mensen op haar gericht, maar dat deerde haar niet. Dit was haar element, haar verantwoordelijkheid, en ze zou niet wijken.

De stewardess leidde haar naar de cockpitdeur. Mara klopte, wachtte een bevestigend geluid, en stapte naar binnen. De gezagvoerder, een man van middelbare leeftijd met grijs haar en een strak uniform, keek op van het schermenpaneel. Zijn ogen waren gespannen, gefocust, en er lag een diepe zorg in zijn blik.

“Dank u dat u zich meldt,” zei hij zonder omhaal van woorden. “We hebben een probleem met de hydraulische systemen. Het landingsgestel reageert niet volledig. Normaal gesproken is dit geen directe dreiging, maar in combinatie met een mogelijke storm boven de Ierse Zee, kan het kritisch worden.”

Mara knikte. Ze volgde zijn aanwijzingen terwijl ze een stoel innam naast het co-pilotenpaneel. Ze voelde de vertrouwde trillingen van de machine onder haar handen, de subtiliteiten van het dashboard, de elektronische signalen die het vliegtuig door de nacht stuurden. Het was alsof ze nooit was gestopt met vliegen.

Lees verder op de volgende pagina