Claire sloot zachtjes de deur van de slaapkamer achter zich.

De stilte die volgde was bijna tastbaar. Alleen het zachte tikken van een klok ergens in de gang herinnerde haar eraan dat de tijd doorging, ook al voelde het alsof alles even stil stond.

Ze bleef een moment tegen de deur leunen, haar ogen gesloten.

De woorden van Ethan echoden nog na in haar hoofd.

“Welkom in de familie. Ga nu aan de slag.”

Langzaam opende ze haar ogen.

Haar blik viel op haar spiegelbeeld.

De ivoren jurk, ooit symbool van een nieuw begin, voelde nu als een kostuum uit een toneelstuk waarin ze niet langer wilde meespelen.

Maar Claire Beaumont was geen vrouw die zomaar brak.

Integendeel.

Ze haalde diep adem, liep naar de kaptafel en begon systematisch haar sieraden af te doen. Eerst de oorbellen. Daarna de armband. Tot slot haar trouwring.

Ze hield die even vast tussen haar vingers.

Niet uit verdriet.

Maar uit overweging.

Toen legde ze hem rustig neer.

“Goed,” fluisterde ze tegen zichzelf. “Dan spelen we het spel… maar wel op mijn manier.”

Lees verder op de volgende pagina