De stilte die viel toen ze mijn appartement binnentraden, voelde als een ijzige deken. Normaal gesproken zouden ze hun stemmen laten klinken, lachen, grapjes maken over wie wat had gedaan sinds het vorige diner. Nu keken ze om zich heen, hun ogen glijdend over de vertrouwde muren alsof ze het voor het eerst zagen. Alleen, die vertrouwdheid bood geen houvast.

Ik had de tafels anders gezet, een klein symbool van controle dat ze waarschijnlijk niet zouden opmerken. De stoelen stonden niet zoals gewoonlijk, de servetten niet zoals altijd. Alles was gewoon… anders.

Martha glimlachte, die glimlach die zo vaak warmte suggereerde maar nu koud aanvoelde. Ze wierp een vluchtige blik op de enveloppen die op de salontafel lagen, maar deed alsof ze ze niet zag. Lauren keek nieuwsgierig, haar ogen flikkerden over het scherm van haar telefoon alsof ze een nieuw bericht verwachtte, maar ik had al alles offline gehaald. Daniel’s glimlach was geforceerd, een perfecte imitatie van vriendelijkheid, maar de spanning in zijn kaken verraadden hem.

“Is alles klaar voor het eten?” vroeg ik, mijn stem kalm, bijna te kalm.

Martha knikte, maar ze zei niets. Lauren leunde tegen de muur. Daniel schoof ongemakkelijk heen en weer.

Lees verder op de volgende pagina