Skip to content
Ik bleef een paar seconden in de deuropening staan, mijn tas nog over mijn schouder.
Het eerste wat me opviel was de geur. Niet de gewone geur van oud frituurvet en wasmiddel die meestal in onze kleine keuken hing, maar iets warms en geruststellends. Het rook naar gestoofde groenten, knoflook en brood dat net was opgewarmd.
Ik stapte langzaam naar binnen.
Het aanrecht glansde. Niet alleen een beetje opgeruimd, maar echt schoon – alsof iemand elk oppervlak zorgvuldig had gepoetst. De stapel afwas die ik die ochtend had laten staan, was verdwenen. De borden stonden netjes te drogen op een handdoek.
Mijn ogen gingen naar de deur.
De deur die al maanden scheef hing, sloot nu zonder te piepen. Ik testte hem voorzichtig. Hij klikte perfect in het slot.
Op het fornuis stond een pan waar zachtjes stoom uit kwam.
“Hallo?” riep ik voorzichtig.
Vanuit de keuken verscheen Mathieu. Hij droeg een van mijn oude schorten en hield een houten lepel vast. Zijn haar was nog een beetje nat, en zijn houding leek iets minder stijf dan de avond ervoor.
“Oh,” zei hij verrast. “U bent al thuis.”
Ik knipperde even. “Wat… wat is hier gebeurd?”
Hij keek om zich heen, een beetje verlegen.
“Ik hoop dat u het niet erg vindt. Ik kon niet de hele dag stilzitten. Dus ik heb een beetje geholpen.”
“Een beetje?” herhaalde ik.
Hij wees naar de keuken.
“De deur zat los. Onder de gootsteen lag een schroevendraaier, dus ik heb hem rechtgezet. Het vuilnis stond vol, dus dat heb ik buiten gezet. En ik vond wat groenten in de koelkast die bijna over de datum waren…”
Hij roerde zacht in de pan.