Ik voelde hoe mijn handen begonnen te trillen. “Wie… wie bent u?” vroeg ik, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering.

“Mijn naam is Maarten,” zei de man. “En ik was een goede vriend van je grootvader. Sterker nog… ik weet dingen over je familie die je grootvader je nooit heeft verteld.”

Mijn hart bonsde in mijn keel. Twee weken geleden had ik nog geloofd dat ik alles over mijn grootvader wist. Dat hij alles was wat ik had, alles wat ik ooit nodig had. Maar nu voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.

“Wat voor dingen?” vroeg ik voorzichtig.

“Kom langs bij het oude kantoor van je grootvader,” zei hij. “Daar zal ik alles uitleggen.”

Ik keek rond in mijn lege appartement. Het voelde kil en verlaten. Mijn grootvader was altijd degene geweest die warmte bracht, die alles ordende. Nu… was ik alleen.

“Waarom nu pas?” vroeg ik.

“Omdat ik zeker wilde zijn dat je oud genoeg was om te begrijpen wat ik je ga vertellen,” zei Maarten. “Er is geen tijd meer te verliezen.”

Ik aarzelde, maar iets in mijn buik zei dat ik moest gaan. Ik kleedde me aan, nam een klein tasje mee en stapte in de bus richting het centrum van de stad. Het kantoor van mijn grootvader was een oud gebouw, een plek waar hij decennialang papierwerk had gedaan, certificaten had bewaard, en stapels documenten had verzameld. Het rook er naar oud hout en papier.

Lees verder op de volgende pagina