Ik bleef staan, maar draaide me niet om.

De stilte achter me was zwaar, alsof iedereen in de bruidszaak tegelijk adem inhield.

“Vivian,” zei Derek opnieuw, dit keer zachter.

Die toon.

Die toon die mannen gebruiken wanneer ze pas reageren zodra ze merken dat iets echt verloren kan gaan.

Ik draaide me langzaam om.

Niet omdat hij het vroeg.

Maar omdat ik wilde zien of hij eindelijk iets ging zeggen dat ertoe deed.

Hij liep een paar stappen dichterbij, nog steeds met dat glas champagne in zijn hand, dat nu ineens absurd leek in deze situatie.

“Mijn moeder bedoelde het niet zo,” zei hij.

Ik knipperde niet.

“Ze zei precies wat ze bedoelde.”

Een korte stilte.

Achter hem stond Constance nog steeds recht, haar houding perfect gecontroleerd, alsof dit een bestuursvergadering was en geen vernedering in een bruidswinkel.

Derek slikte.

“Je weet hoe zij is,” zei hij. “Traditie, status… ze kan soms wat direct zijn.”

“Direct?” herhaalde ik rustig.

Ik keek hem aan.

“Direct is: ‘ik vind deze jurk niet mooi.’”

Ik pauzeerde even.

“Wat zij zei, was geen mening. Het was een oordeel over wie ik ben.”

Zijn kaak spande zich aan.

Hij wilde iets zeggen, maar vond de juiste woorden niet.

En dat was het probleem met Derek altijd geweest.

Hij kon praten.

Maar niet kiezen.

Niet echt.

Constance kwam dichterbij, haar hakken tikten zacht op de marmeren vloer.

Lees verder op de volgende pagina