Megan liep meteen naar het raam in de woonkamer.

“Is dat mijn balkon?” vroeg ze enthousiast.

Ik glimlachte licht.

“Dat balkon hoort bij de gastenkamer,” zei ik vriendelijk.

Sylvia draaide zich naar me om.

“Dan nemen wij die kamer,” zei ze. “Megan kan dan jouw kamer nemen.”

Mijn vader stond nog bij de deur. Hij leek ongemakkelijk, maar zei niets.

Zoals altijd.

Sylvia klapte in haar handen.

“Goed. Laten we de kamers bekijken.”

Ze liep al richting de trap.

“Wacht even,” zei ik rustig.

Ze stopte.

Langzaam draaide ze zich om.

“Is er een probleem, Lacey?”

Ik pakte een dun mapje van de tafel in de hal.

“Voordat jullie boven gaan kijken,” zei ik kalm, “is er iets dat jullie moeten weten.”

Mijn vader fronste.

Sylvia zuchtte licht.

“Maak het kort.”

Ik gaf haar een document.

Ze keek er vluchtig naar.

Toen nog een keer.

Haar gezicht veranderde nauwelijks, maar haar ogen werden scherper.

“Wat is dit?” vroeg ze.

“Het eigendomscontract,” zei ik.

Mijn vader kwam dichterbij.

“Lacey, natuurlijk weten we dat jij het huis hebt gekocht—”

“Lees de tweede pagina,” zei ik.

Sylvia sloeg de bladzijde om.

De stilte in de hal werd zwaar.

Toen zei ze langzaam:

“Dit is een trust.”

Ik knikte.

“Twaalf jaar geleden heeft mama haar spaargeld in een juridisch fonds geplaatst,” zei ik rustig. “Voor mij.”

Mijn vader keek verrast.

“Dat wist ik niet.”

“Nee,” zei ik zacht. “Dat wist je niet.”

Sylvia bleef lezen.

Haar lippen werden dun.

“De woning is eigendom van de Whitmore Coastal Trust,” zei ze.

“Klopt.”

“En jij bent de beheerder.”

“Precies.”

Ze sloeg het mapje dicht.

“Dat verandert niets,” zei ze koel. “Je bent nog steeds familie.”

Ik glimlachte een beetje.

“Dat is waar.”

Ik pakte nog een document uit de map.

“Maar de trust heeft een regel.”

Mijn vader nam het papier aan.

Hij las het hardop, langzaam.

“Alleen de beheerder van de trust mag permanente bewoners toestaan. Iedere andere bewoning vereist een schriftelijke toestemming van de beheerder.”

Hij keek op.

“Dat ben jij.”

“Ja.”

Sylvia’s blik werd nu echt koud.

“Dus?”

Ik liep naar de voordeur en opende die.

De oceaanwind waaide naar binnen.

Toen zei ik rustig:

“Dus niemand verhuist hier vandaag.”

Lees verder op de volgende pagina