Skip to content
In de voering van het kledingstuk zat een klein, stevig dichtgenaaid zakje.
Antoine, Leo’s vader, fronste verbaasd. Het leek alsof iemand het met opzet had verborgen. De zwarte hond Truffle bleef onrustig rondjes draaien en zacht grommen, alsof ze wilde zeggen dat er iets niet klopte.
“Wat is dit?” mompelde Antoine.
Sophie keek geïrriteerd toe terwijl hij voorzichtig de naden losmaakte met een klein zakmes dat hij altijd bij zich droeg. Leo stond stil, zijn kleine handen om het hek van de tuin geklemd. Hij begreep niet waarom iedereen plots zo serieus keek.
Toen de laatste draad loskwam, gleed er iets uit het zakje.
Een kleine envelop.
De envelop was oud, licht vergeeld, en duidelijk al lang verborgen. Antoine draaide hem om. Op de voorkant stond in sierlijke letters een naam geschreven.
Voor Leo – wanneer hij oud genoeg is om de waarheid te kennen.
Antoine voelde hoe zijn hart sneller begon te slaan.
Die handschrift… hij herkende het meteen.
Het was van Marie, Leo’s moeder.
“Dat kan niet…” fluisterde hij.
Sophie keek plots minder zelfverzekerd.
“Wat staat erin?” vroeg ze kort.
Antoine opende de envelop langzaam. Binnenin zat een brief en een kleine sleutel, vastgeplakt met een stukje tape.
Hij begon hardop te lezen.
“Mijn lieve Leo,”
“Als je deze brief ooit leest, betekent het dat iemand eindelijk heeft ontdekt wat ik heb verborgen. Ik wist dat ik misschien niet lang meer zou leven. Daarom heb ik iets voorbereid om jou te beschermen.”
Antoine slikte.
De buren die inmiddels nieuwsgierig over het hek keken, werden stil.