Skip to content
Antoine staarde er lang naar.
“Ik had beter moeten opletten,” zei hij zacht.
Leo begreep niet alles, maar hij pakte zijn vaders hand.
“Het is oké, papa.”
Dat eenvoudige antwoord brak iets in Antoine.
Vanaf dat moment veranderde er veel.
Niet van de ene op de andere dag, maar langzaam.
Antoine begon minder lange tochten op zee te maken.
Hij wilde vaker thuis zijn.
Leo kreeg nieuwe kleren.
Regelmatige maaltijden.
En iets wat hij bijna vergeten was: aandacht.
Zelfs de buren merkten het verschil.
“Hij lacht weer,” fluisterde een oude vrouw uit de straat toen ze Leo zag spelen.
Truffle, de zwarte hond, bleef altijd dicht bij hem.
Alsof ze wist dat haar taak nog niet voorbij was.
Wat Sophie betreft…
Het leven werd ingewikkelder.
Antoine stelde duidelijke regels in huis.
Respect voor Leo was er één van.
Aan het begin vond Sophie dat overdreven.
Maar na verloop van tijd veranderde ook haar houding een beetje.
Misschien omdat ze zag hoe Leo voor Gabin bleef zorgen.
Misschien omdat ze besefte dat de jongen ondanks alles vriendelijk bleef.
Op een avond zat Leo buiten op de trap met Truffle naast zich.
De zon ging langzaam onder boven de zee.
Antoine kwam naast hem zitten.
“Je moeder was een slimme vrouw,” zei hij.
Leo glimlachte.
“Denk je dat ze trots op me zou zijn?”
Antoine keek naar zijn zoon, naar de hond die hem beschermde en naar het kleine stadje dat langzaam rustiger werd in de avond.
“Ik weet het zeker,” zei hij.
Truffle blafte zacht, alsof ze het ermee eens was.
En voor het eerst sinds lange tijd voelde het kleine huis in Saint-Malo weer een beetje als een thuis.