Skip to content
DEEL 2
De kleine kamer bij Doña Amparo was eenvoudig: een smal veldbed, een houten stoel en een klein raam dat uitkeek op de binnenplaats. Maar voor Doña Consuelo voelde het als een veilige haven in een wereld die plotseling haar anker had verloren.
Die eerste nacht sliep ze nauwelijks.
Ze hield de oude schoenendoos stevig tegen zich aan, alsof de papieren erin het laatste stukje van haar verleden waren dat niemand haar kon afnemen.
In de vroege ochtend hoorde ze de geluiden van de buurt wakker worden: een verkoper die tamales riep, een radio die zachtjes ranchera-muziek speelde en de geur van vers brood die door de straat zweefde.
Doña Amparo kwam binnen met twee kopjes warme koffie.
“Je moet iets drinken, Consuelo,” zei ze zacht.
Consuelo glimlachte zwak.
“Dank je, Amparo. Ik wil vandaag beginnen met werken. Misschien kan ik ergens de was doen.”
Amparo keek haar aan, twijfelend.
“Rust eerst een beetje. Je hebt veel meegemaakt.”
Maar Consuelo schudde haar hoofd.
“Als ik stilzit, ga ik alleen maar denken.”
Ze streelde de doos in haar schoot.
“Misschien moet iemand deze papieren eens bekijken.”
Amparo keek nieuwsgierig naar de doos.
“Wil je dat ik ze voorlees?”
Consuelo knikte.
“Misschien staat er iets belangrijks in.”