Skip to content
Karine voelde haar hart in haar keel bonzen terwijl ze naar de monitor staarde. De lijn die een paar seconden geleden nog bijna vlak was geweest, begon opnieuw kleine pieken te vertonen. Het geluid van de piepjes vulde de ruimte, aarzelend maar duidelijk.
“Dokter! Kom snel!” riep ze opnieuw.
De neonatoloog, die al op weg was naar de deur, draaide zich onmiddellijk om. Hij liep snel naar de couveuse en keek naar het scherm. Eerst leek hij het niet te geloven. Daarna boog hij zich dichterbij en legde voorzichtig twee vingers op het kleine borstkas van Renée.
Een paar seconden lang zei niemand iets.
Toen knikte hij langzaam.
“Er is inderdaad een hartslag,” zei hij zacht. “Heel zwak… maar hij is er.”
Een golf van ongeloof ging door de kamer. Een van de verpleegkundigen haalde meteen nieuwe apparatuur, terwijl een andere de zuurstof opnieuw controleerde. Karine bleef bij de couveuse staan, haar ogen nog steeds gericht op de twee kleine meisjes die nu naast elkaar lagen.
Lucie bewoog opnieuw haar handje. Het leek alsof ze zich instinctief naar haar zusje toe draaide, alsof ze haar aanwezigheid voelde.
“Blijf bij haar,” zei de dokter tegen Karine. “We gaan haar voorzichtig ondersteunen.”
De minuten die volgden voelden als uren. De monitor bleef piepen, eerst onregelmatig, daarna iets stabieler. De ademhaling van Renée was nog zwak, maar haar kleine borst bewoog langzaam op en neer.