Skip to content
Karine voelde een warme druk achter haar ogen. Ze had in haar carrière veel moeilijke momenten meegemaakt, maar dit… dit was anders.
Na een tijdje zei de dokter: “We brengen haar naar een aparte couveuse, maar laat haar nog even hier. Het lijkt alsof het contact haar helpt.”
Karine knikte. Ze wilde het moment niet verbreken.
In de herstelkamer probeerde Didier zijn vrouw gerust te stellen. Marianne was nog steeds erg zwak, maar haar ogen zochten constant naar antwoorden.
“Wat gebeurt er?” vroeg ze zacht.
Didier keek naar de deur, alsof hij hoopte dat iemand elk moment binnen zou komen met goed nieuws.
En even later gebeurde dat.
Karine verscheen in de deuropening, haar gezicht nog steeds gespannen maar met een glimp van iets nieuws: hoop.
“Mevrouw Roussel,” zei ze voorzichtig, “we hebben iets opgemerkt bij uw tweede dochter.”
Marianne hield haar adem in.
“Ze heeft weer een hartslag.”
Voor een moment leek niemand in de kamer te bewegen. Toen begon Marianne te huilen, zachte tranen die over haar wangen rolden.
“Ze… leeft?” fluisterde ze.
“Ze vecht,” antwoordde Karine eerlijk. “Ze is nog erg kwetsbaar, maar ze geeft niet op.”
Didier liet zich op een stoel zakken en bedekte zijn gezicht met zijn handen. Hij zei niets, maar zijn schouders trilden.
Later die nacht werden de twee meisjes voorzichtig in aparte couveuses gelegd, maar dicht bij elkaar. Lucie bleef stabiel ademen met hulp van de apparatuur, terwijl Renée langzaam sterker werd onder nauwlettend toezicht.
Karine bleef nog een tijdje bij hen staan.
Ze dacht aan haar eigen moeder, aan het verhaal van haar verloren tweelingzusje, en aan de stilte die daar altijd omheen had gehangen.
Misschien, dacht ze, hebben sommige verhalen gewoon een tweede kans nodig.