Mevrouw Eleanor boog zich over Claire en legde haar hand zacht op haar voorhoofd. “Lieve kind,” zei ze, haar stem een mengeling van boosheid en bezorgdheid, “je hoeft dit niet alleen te dragen. Ik ben hier nu, en we gaan hier samen doorheen.”

Claire slikte, nog steeds trillend, maar voelde langzaam een vonk van kracht terugkeren. Het was alsof de aanwezigheid van haar schoonmoeder haar adem en focus gaf, iets wat ze de afgelopen dagen nauwelijks had gehad. “Het is… alles te veel, mam. Daniel… hij… hij is gewoon…”

“Niet nu, Claire. Rust eerst. Dan gaan we het uitzoeken,” onderbrak Eleanor zacht maar beslist. “Je gezondheid komt eerst, alles andere kan wachten.”

Die nacht lag Claire in het ziekenhuisbed, terwijl de stad buiten langzaam in de winterkou wegzonk. Ze dacht aan haar kinderen, alleen thuis, en de stilte voelde als een zware mantel. Ze realiseerde zich dat dit moment, zo kwetsbaar als ze was, haar de kans gaf om na te denken, om te plannen. Want dit keer zou ze niet alleen reageren – ze zou handelen.

Lees verder op de volgende pagina