Skip to content
De woorden hingen in de lucht.
“Oh mijn God… ik ben aan het livestreamen.”
Voor een fractie van een seconde leek niemand te bewegen.
Niet ik.
Niet Sandra.
Niet de receptioniste achter de balie.
Alsof de tijd zelf even pauze nam om te beseffen wat er zojuist was gebeurd.
Toen veranderde alles.
Sandra’s gezicht – dat altijd zo perfect beheerst was, zo zorgvuldig samengesteld voor de buitenwereld – verloor zijn kleur. Haar ogen schoten naar de telefoon in de hand van de jonge vrouw.
“Wat bedoel je met livestreamen?” vroeg ze scherp.
De vrouw slikte. “Ik… ik was live op mijn kanaal. Het staat nog aan.”
Ze draaide haar scherm een beetje, en zelfs vanaf waar ik stond kon ik de stroom aan reacties zien. Hartjes. Woorden. Zinnen die te snel voorbij gleden om te lezen.
Maar één ding was duidelijk:
Mensen hadden het gezien.
Alles.
Sandra’s ademhaling versnelde. “Zet dat uit. Meteen.”
Maar de vrouw schudde haar hoofd, zichtbaar overweldigd. “Ik—ik weet niet eens hoeveel mensen kijken…”
Ik duwde mezelf voorzichtig van de muur af. Mijn schouder deed pijn, mijn wang brandde, maar iets in mij… verschoof.