Skip to content
Mathieu glimlachte verlegen.
Ondertussen bewoog Élise even in zijn armen. Haar kleine gezichtje drukte zich tegen zijn borst, maar ze bleef slapen.
Thomas keek naar dat beeld met een mengeling van verbazing en ontroering.
“Je hebt een natuurlijk talent,” zei hij.
Mathieu schudde zijn hoofd.
“Nee, meneer. Ik heb gewoon geleerd goed te luisteren.”
“Luisteren?”
“Naar wat een baby nodig heeft,” legde Mathieu uit. “Niet alleen wat ze doen, maar wat ze voelen.”
Thomas dacht aan de afgelopen weken.
Sinds Claire was overleden had hij geprobeerd alles volgens schema te doen: voedingen, slaapuren, medische controles. Hij had alles georganiseerd zoals een zakelijke planning.
Maar misschien had hij iets anders gemist.
Iets dat niet in schema’s past.
“Vertel me eens over je zus,” zei Thomas.
Mathieu keek even naar Élise en glimlachte zacht.
“Ze heet Amélie. Ze is nu zes.”
“Waar is ze nu?”
“Bij een tante in Lyon,” antwoordde Mathieu. “Toen mijn moeder ziek werd, moest iemand werken om geld te verdienen. Dus zorgde ik voor Amélie terwijl mijn moeder rustte.”
Zijn stem bleef rustig, maar Thomas hoorde de vermoeidheid achter de woorden.
“En nu?” vroeg Thomas voorzichtig.
Mathieu keek naar zijn handen.
“Nu is mijn moeder er niet meer.”
De woorden bleven even in de lucht hangen.
Thomas knikte langzaam. Hij begreep dat gevoel beter dan wie ook.
“Wanneer is ze overleden?” vroeg hij zacht.
“Vier maanden geleden.”
Thomas keek opnieuw naar zijn dochter.
Vier maanden geleden was ongeveer dezelfde tijd dat Claire stierf.
Het voelde vreemd… bijna alsof hun levens elkaar op een onverwachte manier hadden gekruist.
Het vliegtuig begon langzaam aan de daling naar Genève.
Een stem van de piloot klonk door de luidsprekers.
“Dames en heren, we beginnen onze landing over ongeveer twintig minuten.”
De passagiers begonnen zich weer te bewegen. Gordels werden vastgemaakt. Tassen werden gepakt.
Maar Élise sliep nog steeds rustig.
Thomas keek naar Mathieu.
“Je hebt haar gered van een hele moeilijke vlucht,” zei hij.
Mathieu glimlachte klein.
“Ze had gewoon iemand nodig die rustig bleef.”
Thomas dacht even na.
Toen stelde hij een vraag die zelfs hem verraste.
“Wat wil je later worden?”
Mathieu keek op.
“Ik weet het niet precies,” zei hij eerlijk. “Misschien iets met kinderen. Of misschien verpleegkunde. Maar eerst moet ik werk vinden.”
Thomas knikte langzaam.
Het vliegtuig landde zacht op de landingsbaan.