“Oh, je bedoelt Lily! Ze heeft het zo naar haar zin. Kom binnen, hoor.”

Hij voelde zijn maag omdraaien, maar stapte toch naar binnen. De geur van gebak en schoonmaakmiddelen mengde zich op een manier die zowel vertrouwd als verontrustend aanvoelde. Kinderen renden rond in kostuums, lachten en speelden spelletjes. Maar David’s ogen zochten alleen Lily.

En daar was ze. Ze zat op een kruk bij een grote tafel, terwijl een onbekende vrouw haar aanwijzingen gaf voor een activiteit. Haar ogen lichtten op toen ze hem zag, maar het was geen glimlach van vreugde—het was een blik vol angst en schuldgevoel.

David liep naar haar toe en knielde naast haar neer. “Lily, we gaan naar huis,” fluisterde hij.

De vrouw keek hem aan, haar glimlach bevroren. “Oh, ze moeten even wennen aan de groepsactiviteiten,” zei ze, alsof ze een onschuldige uitleg gaf.

David voelde woede opborrelen, maar hij wist dat kalmte cruciaal was. Hij pakte Lily’s hand vast en zei zacht: “Het is oké, lieverd. We gaan naar huis. Niemand mag je bang maken.”

Plotseling realiseerde hij zich dat dit niet zomaar een geheim uitje was. Er waren andere kinderen geweest die hij eerder niet had gezien, allemaal onder toezicht van volwassenen die niets anders dan spelletjes en opdrachten leken te doen. Maar de manier waarop ze werden geleid—de strikte regels, de geheime instructies—maakten hem alert.

Lees verder op de volgende pagina