Diane verstijfde in de deuropening.

Haar badjas zat scheef, haar haar nog half opgestoken alsof ze net uit bed was gerold. Maar haar blik veranderde meteen toen ze de twee politieagenten zag.

“Wat is dit?” vroeg ze scherp. “Wat gebeurt hier?”

De oudere agent keek eerst naar zijn notitieblok en daarna naar haar.

“Mevrouw Diane Miller?”

Ze trok haar kin op. “Ja. En?”

De jongere agent keek naar de slotenmaker die iets achter hen stond te wachten met zijn gereedschapskist.

“U moet even afstand nemen van de deur,” zei hij rustig.

Diane lachte kort, nerveus. “Dit is mijn huis.”

Er viel een korte stilte.

“Dat is niet correct,” zei de oudere agent. “Volgens de officiële eigendomsregistratie is deze woning volledig eigendom van mevrouw Lena Carter.”

Het was alsof de lucht in de gang plotseling verdween.

Diane staarde hem aan. “Dat kan niet.”

Achter haar verscheen Eric in de deuropening van de woonkamer. Hij zag bleek, nog half slapend, zijn shirt verkeerd dichtgeknoopt.

“Wat is er aan de hand?” vroeg hij.

De agent draaide zich iets naar hem toe. “Bent u Eric Miller?”

Hij knikte langzaam.