Skip to content
Lauren kwam langzaam uit de badkamer gelopen.
Haar ogen waren rood van het huilen, maar er lag ook iets anders in haar blik—iets gespannens, alsof ze wist dat de situatie elk moment kon kantelen.
Op dat moment werd er hard op de voordeur geklopt.
Twee agenten stapten binnen toen Conrad de deur opende. De oudere van de twee stelde zich rustig voor als agent Miller. Zijn partner, agent Alvarez, keek aandachtig de kamer rond en leek meteen te merken dat de spanning bijna tastbaar was.
“Wie heeft de melding gedaan?” vroeg Miller kalm.
“Ik,” zei ik, terwijl ik een stap naar voren zette. “Mijn zoon heeft iets gemeld dat serieus onderzocht moet worden.”
De agent knikte. “Goed. Dan gaan we eerst even rustig horen wat er precies is gebeurd.”
Conrad wreef over zijn gezicht. Hij zag er plotseling veel minder zeker uit dan een uur geleden.
“Mijn zoon heeft mijn vrouw aangevallen tijdens onze bruiloft,” zei hij. “Dat is wat er gebeurd is.”
Mijn zoon keek hem aan, maar zei niets.
Agent Miller keek naar hem. “En jij bent?”
“Daniel,” antwoordde mijn zoon rustig.
“Daniel,” zei de agent vriendelijk, “ik wil graag jouw kant van het verhaal horen.”
De kamer werd opnieuw stil.
Daniel keek even naar mij. Ik knikte langzaam, om hem te laten weten dat hij gewoon eerlijk moest zijn.
Hij haalde diep adem.
“De laatste maanden,” begon hij, “voelde ik me ongemakkelijk bij Lauren. Ze zei dingen die raar waren en ze wilde vaak alleen met mij praten wanneer papa er niet was.”
Lauren schudde meteen haar hoofd.
“Dat is niet waar,” zei ze snel.
Maar agent Alvarez hief zijn hand op.
“Laat hem eerst uitspreken.”
Daniel ging verder.
“Ik vertelde papa dat ik me niet goed voelde bij sommige dingen. Maar hij dacht dat ik jaloers was omdat hij opnieuw ging trouwen.”
Conrad keek naar de vloer.