Skip to content
“Dat is… opmerkelijk,” zei hij.
Fernands vingers bewogen opnieuw.
Zijn oogleden trilden licht.
Patricia kon nauwelijks ademen.
“Fernand?” fluisterde ze.
Langzaam, heel langzaam, gingen zijn ogen een klein stukje open.
Het duurde slechts enkele seconden.
Maar het was genoeg.
De kamer werd plots gevuld met ongeloof.
“Dit is een duidelijke reactie,” zei dokter Moreau verbaasd.
Patricia pakte Fernands hand.
“Je bent hier… je bent hier,” zei ze met een gebroken stem.
Toen draaide Fernand zijn hoofd een fractie richting Lina.
Zijn stem was zwak, bijna onhoorbaar.
“…Camille?”
Patricia barstte in tranen uit.
Lina glimlachte zacht.
“Nee,” zei ze vriendelijk. “Maar zij houdt nog steeds van u.”
De artsen begonnen meteen met nieuwe onderzoeken. Voor het eerst in drie jaar hadden ze een reden om te geloven dat Fernand misschien kon herstellen.
Later die avond zat Patricia weer in haar stoel.
Maar deze keer voelde de kamer anders.
Lichter.
Lina zat op de rand van het bed met haar pop.
“Dank je,” zei Patricia.
Het meisje keek verrast.
“Waarvoor?”
“Voor het teken waar ik om vroeg.”
Lina dacht even na.
“Misschien vroeg hij ook om een teken,” zei ze.
Patricia keek naar haar slapende man.
Voor het eerst in drie jaar voelde ze dat de regen buiten niet langer alleen verdriet bracht.
Soms, dacht ze, kan hoop uit de meest onverwachte plek komen.
Zelfs uit de natte zakken van een klein weesmeisje dat simpelweg besloot een kamer binnen te lopen waar iemand nog niet klaar was om afscheid te nemen.