Skip to content
Rosa stond in de deuropening, nog steeds gekleed in haar nette huisjurk. In haar hand hield ze Camila’s autosleutels, die ze nonchalant heen en weer liet bungelen.
“Ah,” zei ze koel. “Daar is onze wandelaar.”
Maar toen zag ze de man naast Camila.
Haar glimlach verstijfde.
“En wie bent u?” vroeg ze.
Camila’s vader stapte een halve stap naar voren.
“Ik ben haar vader.”
Rosa kneep haar ogen iets samen.
“Oh. Nou… het is hier een beetje druk vanavond—”
“Dat zie ik,” onderbrak hij rustig.
Luis verscheen achter haar in de gang. Zijn gezicht werd bleek toen hij Camila zag… en nog bleker toen hij haar vader herkende.
“Bonsoir, monsieur,” mompelde hij ongemakkelijk.
Camila voelde hoe de spanning in de lucht groeide.
Haar vader gaf Mateo zachtjes terug aan haar en keek vervolgens naar Rosa.
“Mijn dochter vertelde me dat u haar auto heeft meegenomen.”
Rosa haalde haar schouders op.
“Technisch gezien is het Luis’ auto. En ze woont hier gratis. Iedereen moet een beetje bijdragen.”
Haar toon was licht, bijna speels.
Maar Camila zag hoe haar vader langzaam zijn handen in zijn zakken stak.
Niet uit onzekerheid.
Uit controle.
“Bijdragen,” herhaalde hij.
Hij keek naar Camila’s enkel.
“Door haar te laten lopen met een geblesseerde enkel en een baby in haar armen?”
Rosa rolde met haar ogen.
“Ach, een beetje wandelen heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.”
Er viel een korte stilte.
Toen haalde Camila’s vader een kleine map uit zijn tas.
Hij opende hem rustig en legde enkele papieren op de tafel in de hal.
Luis keek ernaar en fronste.
“Wat is dat?”
“Een huurcontract,” zei Camila’s vader.
Rosa lachte.
“En wat heeft dat met ons te maken?”
Hij keek haar nu recht aan.
“Alles.”
Hij wees naar het document.
“Dit gebouw behoort tot het vastgoedbedrijf waar ik al twintig jaar het technisch beheer doe.”
Rosa’s glimlach vervaagde.
Luis fronste dieper.
“En sinds drie maanden,” ging hij verder, “ben ik verantwoordelijk voor de renovatie en het onderhoud van dit hele complex.”
Rosa zei niets.
Hij tikte zacht op het papier.
“En toevallig heb ik vandaag een rapport ontvangen over dit appartement.”
Luis keek nerveus naar zijn moeder.
“Welk rapport?”
Camila’s vader haalde een foto uit de map en legde die naast het contract.
Het was een foto van de vochtige muur in de slaapkamer. De scheur in het plafond. De loshangende elektriciteitskabels.
“Volgens de wet,” zei hij rustig, “mag een woning met deze gebreken niet verhuurd of gebruikt worden zonder renovatie.”
Rosa’s gezicht verloor langzaam zijn kleur.