Philippe’s handen trilden terwijl hij langzaam het deksel van de kist omhoog tilde. Het hout kraakte zacht, een geluid dat door de hele kerk leek te echoën. De mensen hielden hun adem in. Niemand durfde te bewegen.

Toen het deksel volledig open was, keek Philippe naar het gezicht van zijn dochter.

Talia lag stil, haar huid bleek onder het zachte licht van de kerkramen. Haar handen waren netjes gevouwen op haar borst. Alles leek precies zoals het hoorde bij een afscheid.

Maar Philippe keek niet alleen.

Hij keek… en wachtte.

“Zie je?” fluisterde Jace naast hem, bijna smekend. “Kijk naar haar borst.”

Philippe boog zich dichterbij. Voor een moment dacht hij dat het alleen zijn verbeelding was.

En toen zag hij het.

Een bijna onmerkbare beweging.

Zo klein dat het leek op een trilling van de stof van haar jurk.

Maar het was er.

Zijn hart begon wild te bonzen.

“Dokter!” riep hij plotseling, zijn stem rauw. “Is er een dokter hier?”

De menigte brak uit in geroezemoes. Een oudere man uit de tweede rij stapte naar voren.

“Ik ben cardioloog,” zei hij snel. “Laat me kijken.”

Hij legde twee vingers voorzichtig tegen Talia’s hals. De seconden die volgden voelden als een eeuwigheid.

Toen keek hij op.

“Er is een zwakke pols.”

De kerk barstte uit in geschokte geluiden.

Philippe voelde zijn knieën bijna bezwijken.

“Bel onmiddellijk een ambulance!” riep iemand.

Binnen enkele minuten werd de stilte vervangen door haastige bewegingen. Mensen gingen opzij terwijl paramedici de kerk binnenstormden met een brancard.

Ze controleerden haar ademhaling, sloten apparatuur aan en gaven haar zuurstof.

“Ze leeft,” zei een van hen kort. “Maar we moeten snel naar het ziekenhuis.”

Philippe liep naast de brancard terwijl ze haar naar buiten brachten.

Hij kon zijn ogen niet van zijn dochter afhouden.

Nog geen tien minuten geleden had hij gedacht dat hij haar voorgoed verloor.

Nu was er een kans.

Lees verder op de volgende pagina