Mevrouw Santos kon de woede niet langer inhouden. Ze greep de bezemsteel die tegen de muur leunde en stormde de trap op, vastbesloten om Liza een lesje te leren. Haar hart bonkte in haar borst, elke stap op de houten treden een echo van jarenlange frustratie.

Toen ze de slaapkamerdeur openduwde, bevroor ze bijna. Liza lag niet gewoon in bed te slapen. Ze lag volledig aangekleed, met tranen over haar wangen en een bebloed stuk papier in haar handen geklemd. Het was een brief, of misschien een notitie, waarop met trillende letters woorden stonden geschreven die mevrouw Santos niet meteen kon begrijpen.

“Wat… wat is dit?” stamelde mevrouw Santos, terwijl ze naar voren stapte. Liza keek op, haar ogen groot van angst en verdriet.

“Het spijt me, mevrouw Santos,” fluisterde ze, haar stem nauwelijks hoorbaar. “Ik wilde dit niemand laten zien… vooral u niet.”

Lees verder op de volgende pagina