De kamer werd stil. Logan’s glimlach verslapte een fractie. Hij had geen rekening gehouden met dit soort antwoord. Zijn stem klonk iets harder, iets kwetsbaarder: “Je beseft toch dat je zonder mij nergens bent? Zonder mijn naam, zonder de connecties, zonder de middelen…”

Scarlett schudde haar hoofd. “Ik besef juist dat ik altijd ergens anders had kunnen staan. Zonder afhankelijk te zijn van iemand zoals jij.” Ze pakte de map van haar documenten en hield hem vast alsof het een schild was. “Wat jullie hier zien als een einde, is voor mij een begin. Niet van jullie wereld, maar van de mijne.”

Daar, in de achterhoek, zat Gregory Langston. Hij had tot nu toe gezwegen, zijn aanwezigheid zo onopvallend dat Logan en Brittany hem volledig over het hoofd hadden gezien. Gregory stond op, zijn mantel sloeg zachtjes over de rugleuning van zijn stoel. Zijn stem, laag en krachtig, vulde de ruimte: “Misschien wil je dit beter begrijpen, Logan. Scarlett heeft meer controle over haar leven dan je ooit zult hebben over haar keuzes.”

Logan stond abrupt op. “Wat is dit? Wie bent u?”

Gregory glimlachte kalm, een lichte twinkeling in zijn ogen die alleen Scarlett leek te herkennen. “Iemand die al sinds haar geboorte heeft gekeken hoe ze haar pad bouwde. Iemand die wist dat jij zou denken dat je haar leven kon bepalen.”

Brittany slikte, haar lippen trilden. “Maar… dat is onmogelijk…”

Gregory richtte zich op haar. “Wat onmogelijk is, is jullie idee dat rijkdom iemand definieert. Scarlett heeft geleerd dat echte kracht van binnenuit komt.”

Lees verder op de volgende pagina