De kelder rook muf, maar veilig. Dozen, oude meubels, vergeten spullen. Het soort plek waar niemand ooit echt kijkt.

Leo liep rechtstreeks naar de achterwand.

“Hier,” zei hij.

Hij duwde tegen een oude houten kast. Tot mijn verbazing schoof die een paar centimeter opzij.

Achter de kast zat een smalle deur.

“Wat is dit?” fluisterde ik.

“Een oude servicegang,” zei Leo. “Van vóór de renovatie. Papa gebruikt hem niet. Ik wel.”

Ik keek hem aan, mijn hoofd vol vragen.

Maar er was geen tijd.

We gingen door de smalle gang, gebukt, mijn adem luid in mijn oren. Aan het einde zag ik licht.

De achtertuin.

Vrijheid.

Leo opende voorzichtig de deur en keek eerst om de hoek.

“Vrij,” fluisterde hij.

We stapten naar buiten.

De frisse lucht voelde als een klap in mijn gezicht. Ik ademde diep in, alsof ik voor het eerst in uren echt zuurstof kreeg.

Maar de poort…

Nog steeds op slot.

De zware ketting glansde koud in het zonlicht.

Mijn hoop zakte weg.

“Leo…” begon ik.

Maar hij liep al naar de schutting aan de zijkant.

“Help me,” zei hij.

We stapelden een oude tuinstoel en een houten kist tegen elkaar. Mijn handen trilden terwijl ik probeerde ze stabiel te houden.

“Jij eerst,” zei Leo.

“Wat? Nee—”

“Ga,” zei hij vastberaden. “Ik kom achter je aan.”

Ik klom. Mijn spieren protesteerden, maar ik dwong mezelf omhoog. Mijn vingers grepen de bovenrand van de schutting.

Ik trok mezelf eroverheen en viel aan de andere kant in het gras.

Vrij.

Ik draaide me meteen om.

“Kom!” fluisterde ik.

Leo klom sneller dan ik had verwacht. In één vloeiende beweging was hij boven en sprong naast me.

We keken elkaar aan.

Geen woorden nodig.

We renden.

We stopten pas drie huizen verder, verstopt achter een geparkeerde auto.

Mijn longen brandden.

“De politie,” zei ik. “We moeten—”

“Wacht,” zei Leo.

Hij keek terug richting het huis.

Op dat moment hoorden we het.

Een auto.

De zwarte sedan reed de oprit op.

Mijn maag draaide zich om.

“Hij is terug,” fluisterde ik.

We keken toe, verborgen, terwijl hij uitstapte.

Hij liep naar de poort.

Stopte.

Zijn lichaam verstijfde.

Hij zag het.

De lege tuin.

De verschoven stoel.

Hij wist het.

Zelfs van een afstand voelde ik de verandering in hem. De spanning. De woede.

Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.

“Hij gaat je bellen,” zei Leo.

Mijn telefoon begon meteen te trillen.

Ik keek naar het scherm.

Zijn naam.

Ik nam niet op.

Lees verder op de volgende pagina